Bölüm 7
Genel karakter olarak son derece alıngan olan Laz insanı, yukarıdaki bölümlerde de bahsettiğim gibi ‘Atma- karşılama’larda son derece hoşgörülüdür. Ne var ki atmalardaki içerik ne kadar ağır olursa olsun, genel olarak sınırları çizilmiştir ve tüm söyleneler toplum ahlakının saptadığı sınırlar içinde kalır. Namus, haysiyet, onur gibi erdemler, hoşgörünün dışında kalır. Onların müsamahası olmaz.
Mesela öteden beri anlatılan bur öykü vardır. İki usta atmacı bir fındık imecesinde karşı karşıya gelirler. Uzun bir mücadeleden sonra bir gurup sıkışır ve ‘uluni’ kafiyesine uygun aşağıdaki atmayı yapar.
“MTHUTHA PÇXİNKHİTKHON PHEYA N3HİNİ KO GAMULUNİ”
(Külleri karıştırsak acaba bir ateş çıtlak çıkar mı ne dersin?)
Ev sahibinin büyük annesi bu arada ocak başında oturmaktadır ve çok yaşlıdır. Ve bu kıta ona atfen şaka olarak söylenmiştir. Yani kadının yaşı yetmiş işi bitmiştir ama orasını burasını karıştırsak canlanır mı anlamına gelmektedir.
Rakip gurup atmacısı bu atmanın yanıtını vermeden ayağa kalkar. “Arkadaşlar bu bir kötü sataşmadır ve önceden koyduğumuz kurallar çiğnenmiştir. Yani buna aynı üslupla yanıt verme hakkımız doğmuştur. Kadınlar ve çocuklar dışarı çıksın bundan sonra karşılama ‘kançoba*’ olarak devam edecek’
Kadın ve çocuklar dışarı çıktıktan sonra atma iki saat daha devam eder. Ve bu süreçte karşılıklı ‘anlayan anladı’ misali bunca muzir göndermeler yapılmasına karşın bir tek açık saçık kelime kullanılmaz.Zaten ilk sözü söyleyen gurup sürekli alttan alır ve iş tatlıya bağlanır. Ne yazık ki gergin bir ortamda söylenen bu atma kovalamanın sadece gerginliğe neden olan kıtası akıllarda kalmış, diğerleri bulunamamıştır.
Not : Bu atma-kovalama Otuzbiroğli Memet, ile diğer yanda Peylevanoğli Reşit vardır.
Kaynak kişi: Av. O.Zeki Mahmutyazıcıoğlu.
*Kançoba: Abuk subuk, ipe sapa gelmez, ayıptan sayılan
